Subscribe:

Ads 468x60px

Featured Posts

επιλογή σελίδων

επιλογή σελίδων
συχν αποστολή αναρτήσεων

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Το ηλεκτρονικό περιοδικό flowmagazine.gr συμπληρώνει 3 χρόνια... live!

Αγαπητοί μας φίλοι και συνεργάτες 

Το ηλεκτρονικό περιοδικό flowmagazine.gr συμπληρώνει 3 χρόνια... live!

Σας καλούμε να διασκεδάσουμε μαζί την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013 στο Bar ALMAZ (Τριπτολέμου 12, Γκάζι) στις 22:30.

Οι 30 πρώτοι που θα έρθουν στο πάρτυ θα κερδίσουν ξεχωριστά δώρα (καλλυντικά, βιβλία κτλ) ενώ ένας μεγάλος τυχερός θα αποκτήσει μετά από κλήρωση... δωρεάν διαμονή για 5 ημέρες στον αρχοντικό Ξενώνα "Ελαιώνας Βεργόπουλου" στο Πήλιο!

Θέλουμε να το γιορτάσουμε και να σας ευχαριστήσουμε που ήσασταν δίπλα μας αυτά τα χρόνια και συνεισφέρατε στο έργο μας. 

Το flowmagazine.gr είναι το περιοδικό που συνεχίζει να μεταφέρει το θετικό παλμό της χώρας και 
να προσφέρει αισιοδοξία και χαμόγελο στους αναγνώστες του!


Με εκτίμηση, 
η ομάδα του flowmagazine.gr

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου

 Από: http://www.flowmagazine.gr/article/view/sunenteuksi_me_tin_anastasia_moutsatsou/category/culture

 Copyright © 2010 - 2012 Flowmagazine.

Συντάκτης: Άκης Αδαμόπουλος, 09/11/2012


Συνέντευξη με την Αναστασία ΜουτσάτσουΜε φωνή μελωδική και εκφραστική, η Αναστασία Μουτσάτσου χαρίζει μοναδικές στιγμές στο κοινό της. Από μικρή ηλικία πραγματοποίησε συνεργασίες με ιερά τέρατα του ελληνικού τραγουδιού και η δισκογραφία της μόνο απαρατήρητη δεν περνά. Οι συναυλίες και οι μουσικές παραστάσεις που έχει πραγματοποιήσει είναι πολλές. Σε άλλες τρείς τέτοιες θα έχουν την ευκαιρία να τη δουν στον Ιανό όσοι επιθυμούν τα Σάββατα 10, 17 και 24 Νοεμβρίου. Η Αναστασία Μουτσάτσου μιλάει στο flowmagazine.gr για τις εμφανίσεις της εκεί, το ελληνικό τραγούδι και τους ανθρώπους της εποχής.
 
- Τι θα δει το κοινό στις Σαββατιάτικες εμφανίσεις σας στον Ιανό;
- Είναι κάποια τραγούδια από τη δική μου δισκογραφία και τραγούδια από το σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας που αγαπάω. Από έντεχνα μέχρι λαϊκά και παραδοσιακά.
 
- Γιατί διαλέξατε τον τίτλο: «Για της ψυχής τη χάρη...»;
- Επειδή για μένα είναι ζητούμενο κάθε φορά η επικοινωνία μου με τους ανθρώπους. Όταν είμαι στη σκηνή, με απασχολεί να επικοινωνώ μαζί τους και φεύγοντας να τους βλέπω ευτυχισμένους. Να αγγίζω τις ψυχές τους. Και επειδή αυτή την εποχή κανείς δεν ενδιαφέρεται (από αυτούς που ορίζουν τις μοίρες των ανθρώπων) για την ψυχή κανενός, το χρήμα έχει γίνει αυτοσκοπός. Όλα ορίζονται σύμφωνα με τα δάνεια και τα χρέη. Σκέφτηκα λοιπόν ότι με αυτόν τον τίτλο ομολογώ την αλήθεια μου.
 
Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου- Ποιος ο στόχος σας για αυτές τη σειρά παραστάσεων; Τι θέλετε να μοιραστείτε με το κοινό;
- Η επαφή μου μαζί τους. Όταν τραγουδώ αισθάνομαι ότι κατά κάποιο τρόπο θεραπεύομαι. Είναι διαδικασία που αφορά τη δική μου ψυχή. Μέσα από αυτό, θέλω να συμβεί το ίδιο και στους άλλους που θα με ακούσουν.
 
- Γενικότερα, τι θέλετε να προκαλέσετε-«γεννήσετε» στο κοινό που σας ακούει;
- Αυτό που μου συμβαίνει εμένα ως ακροάτρια. Δηλαδή όταν παρακολουθώ κάτι που μου αρέσει πολύ, είτε είναι συναυλία είτε θέατρο, σταματάει το μυαλό μου και όλα εξελίσσονται στο χώρο της φαντασίας και του συναισθήματος. Θέλω να τους πάρω για λίγη ώρα τα προβλήματα και τις σκέψεις που τους στεναχωρούν και να τους μεταφέρω σε έναν κόσμο πιο ουσιαστικό, γιατί πιστεύω ότι τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την υλη είναι κατασκευάσματα του μυαλού.
 
Η καριέρα της
- Ποια είναι τα κριτήρια σας στην επιλογή των τραγουδιών που ερμηνεύετε;
- Να μου αρέσουν εμένα. Να με αγγίζουν. Για αυτό και δεν βάζω όρια στο είδος που θα τραγουδήσω. Μπορεί να βρεθώ από τη μια άκρη στην άλλη. Ούτε υπάρχει σειρά που υπηρετώ. Έχει να κάνει με το συναίσθημά μου. Σε αυτό παίζει ρόλο και ο συνεργάτης που έχω κάθε φορά, γιατί εμένα δεν μου αρέσει να παίζω ένα πρόγραμμα στημένο από την αρχή μέχρι το τέλος. Μου αρέσει να το αλλάζω και με τον Ανδρεα Βουρούδη μπορώ και το πετυχαίνω αυτό.
 
Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου- Το στοιχείο του αυθόρμητου δηλαδή;
- Ακριβώς. Είναι σημαντικό σε μουσικές παραστάσεις γιατί συμβαίνει καμιά φορά, να νομίζεις ότι έχεις φτιάξει το τέλειο release και την ώρα που το παίζεις στον κόσμο, να μην είναι το αποτέλεσμα αυτό που φαντασιώθηκες. Οπότε εκεί σε οδηγεί αυτό που έχει ανάγκη το κοινό, μαζί με τη δική σου την ανάγκη και αυτόματα το μυαλό γεννά το επόμενο κομμάτι. Μέσα από την εμπειρία μου καταλήγω να φτιάχνω μια σειρά ενδιαφέρουσα, το κάνει όμως ακόμα πιο ενδιαφέρον το γεγονός ότι μπορώ να παρεμβαίνω εκείνη τη στιγμή.
 
- Θα δίνατε κάποιο «τίτλο» στο στυλ της μουσικής που εκπροσωπείτε;
- Εγώ δεν μπορώ, μήπως μπορείς εσύ; (γέλια) Δεν μπορώ να βάλω ταμπέλες ‘έντεχνο”, “λαϊκό” και δεν μπορώ να δώσω έναν τίτλο. Αφού ξεκινάω από την αρχή της δικής μου δισκογραφίας και μπορώ να καταλήξω σε ένα τραγούδι του ’50, τι τίτλο να βάλω;  Δεν ξέρω. Απλώς είμαι ένας άνθρωπος που ακολουθώ την παρόρμηση μου σε σχέση με το τραγούδι. Αυτό είναι το ουσιαστικό για έναν τραγουδιστή. Δεν γίνεται να μην ακολουθεί την παρόρμηση του γιατί έτσι δεν είναι αληθινός.
 
- Προτιμάτε περισσότερο να ερμηνεύετε μελωδικές μπαλάντες ή τραγούδια με πιο
«ανεβαστικό» ρυθμό
- Έχω μια κλίση προς τις μπαλάντες. Αυτό φαίνεται και από το είδος της δισκογραφίας μου. Αγαπώ πολύ όμως και τα  παραδοσιακά, που αισθάνομαι ότι με πετάνε ψηλά. Τα Σμυρνέϊκα μου δίνουν την ίδια ικανοποίηση. Νομίζω ότι δεν υπάρχει κάποιο είδος να εντάξω τον εαυτό μου. Για αυτό υπάρχει και αυτή η «ασυνέπεια» στη δισκογραφία μου. Δεν θα βρεις δίσκο ίδιο με τον επόμενο.
 
- Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τους Magenta και αν σκοπεύετε να κάνετε κάτι καινούργιο με το γκρουπ; Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο ως δισκογραφία;
- Δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για το γκρουπ καθεαυτό. Υπάρχει όμως μια εκκρεμότητα με εμένα και το Μιχάλη Νικολούδη. Είναι ένα υλικό που ξεκινήσαμε στο παρελθόν, το αφήσαμε στη μέση και τώρα υπάρχει σκέψη να το ολοκληρώσουμε. Είναι πάνω σε ποίηση της Σαπφούς αλλά με σύγχρονο τρόπο από το Μιχάλη για τις μελωδίες και τις ενορχηστρώσεις. Γενικά είναι πολύ «φευγάτη» ιδέα που θέλουμε να ολοκληρώσουμε μιας και η δισκογραφία βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται. Νομίζω ότι μόνο πράγματα ειλικρινή και «ξαφνιαστικά» μπορούν να ταρακουνήσουν τα νερά.
Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου
- Ευχή ή κατάρα το ίντερνετ για τους τραγουδιστές;
- Είναι και τα δύο μαζί… Καταρχήν προσφέρει τη δυνατότητα να κάνει κάποιος πράγματα και να ακουστούν ίσως σε περισσότερους ανθρώπους με μεγαλύτερη ευκολία. Κατέστρεψε όμως τη δυνατότητα να ζει ένας άνθρωπος από τα έργα του, καθώς δεν έχει λυθεί το θέμα της πληρωμής του χρήστη για τα κομμάτια που κατεβάζει. Αφετέρου το ίντερνετ είναι ένα απίστευτο χάος.
Ας πούμε, πριν δύο μήνες έβγαλα ένα κομμάτι με δύο δημιουργούς τον Ανδρέα Λάμπρου και τον Αργύρη Χατζηνάκη με τίτλο «Άγγελε μου» και το  χαρίσαμε στο ίδρυμα Ελπίδα για τα παιδιά με καρκίνο... δεν διεκδικούμε πνευματικά ή καλλιτεχνικά δικαιώματα. Βλέπουμε ότι στο youtube  έχει αρκετή κίνηση, όμως δεν βλέπουμε αυτό που θα συνέβαινε παλιά. Δηλαδή, μια τέτοια κίνηση να παιχτεί από ραδιόφωνα και να ακουστεί αρκετά. Αισθάνομαι ότι ο συνδυασμός τους χάους του ίντερνετ και της κρίσης του ραδιοφώνου δυσκολεύει να προβληθεί και να ακουστεί μια καινούργια δουλειά.
 
Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου- Ξεχωρίζετε κάποιους από τους νέους καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να κουβαλήσουν το έντεχνο στις πλάτες τους;
- Δεν ξέρω αν το έντεχνο είναι μια κληρονομιά που κάποιοι πρέπει να κουβαλήσουν. Δημιουργούνται πια άλλου είδους ρεύματα. Υπάρχουν νέα παιδιά που βλέπουν τα στυλ και φτιάχνουν καινούργια είδη για το τραγούδι.
Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι το ήθος του τραγουδιστή. Δεν πειράζει να αλλάζουν οι φόρμες και να πειράζονται τα κομμάτια ανάλογα το στυλ και τη διάθεση του καθενός. Αυτοί που μπαίνουν στο τραγούδι θα πρέπει να αγαπάνε τη μουσική και τους ανθρώπους και να μην σκέπτονται πώς θα τα οικονομήσουν. Είναι κάτι που ίσχυε πριν και θέλω να το βλέπω να ισχύει για πάντα. Αυτούς τους σέβεσαι και δεν του πετάς στα σκουπίδια. Όταν αγαπάς τον εαυτό σου, γίνεσαι αναζητητής του εαυτού σου και της ουσίας των πραγμάτων, τότε αυτό που προσφέρεις έχει αξία και νόημα.
 
- Η κρίση είναι ευκαιρία και ερέθισμα δημιουργίας ή αγκύλωσης;
- Μπορεί να είναι και ερέθισμα δημιουργίας. Αλλά κατά τη γνώμη μου δημιουργεί προβλήματα. Οι άνθρωποι δεν στρέφονται προς την τέχνη μόνο σε καιρούς κρίσεων. Ετσι κι αλλιώς στρέφονται όπου τους αρέσει να στραφούν. Πλέον τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο για το καλό τραγούδι και την τέχνη. Για παράδειγμα τα κανάλια κάνουν φθηνές επιλογές και βλέπουμε το χάλι που επικρατεί όλη μέρα στην τηλεόραση.
Προς το παρόν η κρίση δεν έχει λειτουργήσει υπέρ της τέχνης. Αν στο μέλλον οι άνθρωποι αισθανθούν ότι μέσα από το την τέχνη θα νιώσουν την ανακούφιση για τη φτώχια, ότι μπορούν να ξεκολλήσουν από την ύλη και να αναζητήσουν στην ουσία της τέχνης την πνευματική εξέλιξή τους, αυτό θα χαρώ πολύ να το δω… αλλά φοβάμαι πως είναι δύσκολο.
 
Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου- Μπορεί το τραγούδι να αποτελέσει έναν φάρο ανάκαμψης, όπως έγινε στη δεκαετία του ’70;
- Για να γίνει αυτό πρέπει το τραγούδι να φτάνει στον κόσμο. Πώς να φτάσει στον κόσμο όταν πρέπει να υπερπηδήσει χιλιάδες εμπόδια;  Να σου πω ένα απλό παράδειγμα. Πες μου εσύ μια εκπομπή που θα μπορούσα να πάω καλεσμένη εγώ και καλλιτέχνες του δικού μου ύφους χωρίς να το προκαλέσω εγώ. Μόνες φωτεινές εξαιρέσεις είναι μια-δύο εκπομπές, που γίνονται στη ΝΕΤ.
Άρα οι συνθήκες για την προβολή ενός “ποιοτικού” καλλιτέχνη έχουν δυσκολέψει ακόμα περισσότερο. Οι αμοιβές στα live έχουν χαμηλώσει πολύ, οπότε αν θες να χρηματοδοτήσεις από μονός σου την προβολή σου είναι ακόμα πιο δύσκολο τώρα. Νομίζω ότι τα πράγματα δείχνουν να δυσκολεύουν. Ίσως θα έχει σημασία να παίζουμε σε μικρούς χώρους για λίγους και να αρκούμαστε στα λίγα. Να «απλώνουμε το χέρι μας» ως εκεί που μπορεί να φτάσει πια.
 
Επί προσωπικού…
- Τι μουσική ακούτε στο σπίτι;
- Κυρίως κλασσική μουσική. Γενικά δεν ακούω πολλή μουσική όταν παίζω. Όταν κάνω καιρό να παίξω, ακούω περισσότερο. Ψάχνω γενικά, κυρίως μέσω ίντερνετ, να ακούσω καινούργια πράγματα όπως φωνές που θα μου αρέσουν ή μελωδίες. Όταν χαλαρώνω προσπαθώ να ακούω τρίτο πρόγραμμα και απλά μελωδίες χωρίς λόγια.
 
- Πώς διασκεδάζετε στον ελεύθερό σας χρόνο;
- Διαβάζω πολύ, βλέπω ταινίες, βλέπω τους φίλους μου, περπατάω πολύ. Γράφω κάποια πράγματα. Γενικά φεύγω συχνά από την Αθήνα, προσπαθώ να λείπω.
 
- Έχετε κάποιο αγαπημένο μέρος που επισκέπτεστε στην Αθήνα;
- Δεν την πολυεπισκέπτομαι. Ίσως αν πάω για φαγητό ή σε κάποια παράσταση ή κάποιο live. Προτιμώ να κάνω πράγματα μέσα στο σπίτι, να βλέπω και τους φίλους μου στα σπίτια τους ή το δικό μου.
 
Συνέντευξη με την Αναστασία Μουτσάτσου- Από τι αντλείτε αισιοδοξία;
- Από μέσα μου! Όση μπορώ. Προσπαθώ να μην καταρρακώνομαι και να σκέπτομαι ότι η ζωή είναι απλές καθημερινές στιγμές. Δεν κάνω μεγαλεπήβολα σχέδια σε μια χώρα που μαστίζεται από κρίση. Τι σχέδια να κάνει κανείς; Χαίρομαι όμως να κάνω μικρά καθημερινά πράγματα. Μια κουβέντα με φίλους, μια βόλτα στη θάλασσα, ένα ταξίδι στο χωριό μου για λίγες μέρες. Τα πράγματα πια έχουν αποκτήσει άλλη σημασία για μένα. Δεν κάνω πράγματα με στόχο το μέλλον αλλά με στόχο τη στιγμή.
 
- Τι θα θέλατε να γράψετε σαν κάρτα Χριστουγέννων σε όλους τους Έλληνες;
- Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Γιατί αυτό που με σοκάρει πιο πολύ από όλα αυτή την εποχή, είναι η …λαμογιά που βγαίνει στην επιφάνεια. Δεν σκέπτονται όλοι συνολικά, ότι όλοι έχουμε πρόβλημα αλλά ο καθένας κοιτά την πάρτη του και κάποιοι κοιτάνε να αρπάξουν όσο το δυνατόν περισσότερα μέχρι τα πράγματα να χειροτερέψουν.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

H…mamacita Πηνελόπη Αναστασοπούλου!

Από: http://moirasou.blogspot.com/2012/09/hmamacita.html

Συνέντευξη: Βίλυ Αργυρούδη


Η συνέντευξη με την Πηνελόπη έμοιαζε με απόδραση σε λούνα παρκ. Μια επίσκεψη στην τεράστια πολύχρωμη ρόδα, εκεί που νιώθεις ελεύθερος όσο ποτέ άλλοτε, κάθε φορά που αναφερόταν στους Mamacita On Fire, μια απόπειρα στα «συγκρουόμενα» όταν μιλούσε για την ροκ πλευρά της, με μια βαθιά ανάσα στο «σφυρί» όταν καταδίκαζε την κακοπροαίρετη κριτική και ένα γρήγορο πέρασμα από το «τρενάκι του τρόμου» όταν δε δίσταζε να συμφωνήσει με το σχόλιο μου πως εάν "σκύβεις" συνέχεια, θα σε «πηδάνε» και συνέχεια.
Την παρακολουθώ όση ώρα απαντάει στις ερωτήσεις μου και υποσυνείδητα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να ανήκει και αλλού. Σε άλλη εποχή, σε άλλη δεκαετία: Ίσως στη δεκαετία του 1930, όπου η μόδα θα συναντήσει τον κινηματογράφο -ο κορσές θα έχει μείνει στο αμαρτωλό παρελθόν- και οι γυναίκες θα έχουν την ανάγκη να είναι συνεχώς λαμπερές, όπως οι αγαπημένες τους πρωταγωνίστριες. Ίσως πάλι στα ΄50s, την πιο κολακευτική δεκαετία για τη γυναίκα όπως συνηθίζουν να λένε, την εποχή που οι γραμμές ακολουθούν το κορμί τονίζοντας τα ωραιότερα σημεία του. Αν και είμαι βέβαιη ότι θα της πήγαιναν πολύ και τα ‘80s, η δεκαετία της υπερβολής και η αμέσως επόμενη, αυτή των ‘90s όπου η απλότητα θα έπαιρνε την σκυτάλη.
Επειδή η mamacita Πηνελόπη χρειάστηκε μόνο λίγα λεπτά για να με πείσει ότι συνδυάζει με απόλυτα φυσικό τρόπο τον ρομαντισμό με τη δυναμικότητα, την “ροκιά” με τη μουσική των μιούζικαλ, το «καλώς ήρθες» με το «Αντίο».
Η Πηνελόπη που στοιχηματίζω ότι δεν θα «μάσαγε» να περιμένει για δεκαετίες τον «Οδυσσέα» της, μοιράστηκε στο moirasou πως το να μοιράζεσαι είναι αρετή και ΝΑΙ, αξίζει τον κόπο, ακόμα κι αν αργότερα φας τα μούτρα σου.

Διάβασα την ιστορία των Mamacita On Fire λίγο προτού συναντηθούμε και τώρα πια βλέπω και από κοντά το τατουάζ που «χτύπησες» για να τους κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου… Παρόλα αυτά, θέλω να μου την πεις ξανά εσύ. Όπως την βίωσες, όπως την έχεις αποθηκεύσει στον «σκληρό» σου δίσκο.
Τον Θοδωρή Μαραντίνη από τους Ονιράμα δεν τον γνώριζα προσωπικά αλλά ίσως με είχε ακούσει κάποια στιγμή να τραγουδάω και με κάλεσε να συμμετέχω σε ένα live τους. Ουσιαστικά είχα κληθεί ως guest, ως ηθοποιός. Αυτό που έζησα, όμως, μαζί τους πάνω στην σκηνή ήταν συγκλονιστικό. Ένα σύντομο μουσικό ταξίδι που θα με έκανε, όμως, να δω τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ξαφνικά, από το πουθενά, ένιωσα μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Και να φανταστείς ότι μέχρι εκείνη την στιγμή απέφευγα να ασχοληθώ με αυτόν τον χώρο, παρά μόνο στο πλαίσιο των μιούζικαλ που αγαπούσα και αποτελούσαν πάντα πρώτιστο επαγγελματικό μου στόχο. Λίγο καιρό μετά από εκείνη τη μοναδική εμπειρία, μου ζητήθηκε να κάνω ένα live στο Balux, συνεπώς έπρεπε να φτιάξω μια ομάδα. Μαζί με κάποιο παιδί από τα ιδρυτικά μέλη, το οποίο δεν βρίσκεται αυτήν την στιγμή μαζί μας στο συγκρότημα, φτιάξαμε αυτήν την ομάδα και αρχίσαμε να παρουσιάζουμε προς τα έξω, αυτό που κάναμε στα σπίτια μας για να περάσουμε εμείς καλά, καθώς δεν είμαστε από τα παιδιά που βγαίνουμε πολύ έξω. Το τατουάζ που βλέπεις στο χέρι μου, όπως και όλα τα τατουάζ στο σώμα μου, είναι για να μου θυμίζουν καθοριστικές στιγμές της ζωής μου. Οι Mamacita Οn Fire για μένα είναι το παιδί μας, ένα παιδί που όλη μου η υπόσταση κινείται γύρω από αυτό.

Παρότι σου είχαν γίνει προτάσεις και για τα προηγούμενα “dancing with the stars” κι εσύ με τη σειρά σου αρνιόσουν πεισματικά τις προτάσεις, καθώς δήλωνες ότι δεν σε αφορά το κομμάτι του ανταγωνισμού, τόλμησες να πάρεις μέρος στο «dancing on the ice”, ένα ομολογουμένως πιο δύσκολο εγχείρημα…
Έχεις δίκιο. Το έκανα. Και το έκανα γιατί το “dancing” ήταν η καλύτερη και η πιο σοβαρή πρόταση που μου έγινε φέτος. Να μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι επρόκειτο για κανονικότατη δουλειά, η οποία πλήρωνε και κανονικότατα. Όσο για το ανταγωνιστικό κομμάτι, εξακολουθώ να λέω ότι δεν με ενδιέφερε ποτέ. Στο “dancing” ήθελα να μείνω μέχρι το τέλος για πολλούς λόγους: μάθαινα κάτι καινούριο που το γούσταρα και μου έφτιαχνε τη διάθεση, περνούσα πολύ καλά με τα παιδιά και πληρωνόμουν με το επεισόδιο, συνεπώς με συνέφερε να μείνω μέχρι και το τέλος. Και όποιος βιαστεί να κρίνει αυτό που λέω, τον προκαλώ να είναι αυτός που θα βάλει τραπέζι στο φαγητό μας, προκειμένου να μην απαντάμε θετικά σε ανάλογες προτάσεις. Τελευταία, με τα όσα έχω ακούσει, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κακοπροαίρετη κριτική είναι ένα ποινικό αδίκημα, το οποίο πρέπει και να διώκεται. Στο “dancing” οφείλω να πω ότι χρωστάω πολλά.


Να υποθέσω ότι μετά από αυτό το σόου σκέφτηκες και πιο θετικά την προοπτική ενός μιούζικαλ; Αλήθεια, πιστεύεις ότι θα υπάρχουν πια τέτοιες ευκαιρίες ή τελείωσαν κι αυτές μαζί με την εποχή των «παχιών αγελάδων»;
Όπως σου είπα, το μιούζικαλ ήταν πάντα στόχος. Να δεις που μέσα στην κρίση θα γίνουν ωραία πράγματα. Ουσιαστικά… Δεν λέω ότι δεν θα ήταν ωραία να ζούσα στην εποχή των «παχιών αγελάδων». Αν υποθέσουμε ότι θα ήταν τότε η καριέρα μου στη φάση που είναι τώρα-την λέξη καριέρα βάλ’ την σε εισαγωγικά, μην ακουστώ υπερφίαλη- θα ζούσα πολύ πολύ άνετα, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα. Δεν πειράζει, όμως. Σκέφτομαι ότι ανήκω στη γενιά που θα κληθεί να βάλει τις βάσεις για μια καινούρια αρχή κι αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια ευτυχής συγκυρία από μόνο του.

Αν θα έπρεπε να σου βάλω μια «λεζάντα», θα ταίριαζε η λέξη «ροκ»; Ή τελικά η λέξη «ροκ» κρύβει μέσα της μια σκληρότητα που δεν είναι… απόλυτα εσύ;
Προχθές άκουγα κάπου τον Χρήστο Δάντη να λέει ότι όλα πια θεωρούνται ροκ. Για μένα «ροκ» είναι να είσαι ο εαυτός σου, ο εαυτός σου χωρίς να χρειάζεται να πατάς πάνω σε κεφάλια άλλων για να το πετύχεις. Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Δεν είναι εύκολο να ζεις τις στιγμές, έτσι όπως θέλεις εσύ. Όσο για το σκληρό που λες, μη ξεχνάς ότι τις πιο ερωτικές, τις πιο ευαίσθητες, τις πιο αισθαντικές μπαλάντες, τις έχουν γράψει μεγαλόσωμοι άντρες με μακριά μαλλιά, με καρφιά, με τα όλα τους.

Σε έχουμε στο μυαλό μας ως ένα τέρμα δυναμικό κορίτσι, που δεν μασάει να δηλώσει ότι γυμνάζει το πάνω μέρος του σώματός της με έναν στύλο από αυτούς που έχουν στο Pole dancing (και μάλιστα μια εποχή που δεν ήταν στη μόδα αυτός ο τρόπος, όπως συμβαίνει σήμερα) ενώ παράλληλα ομολογεί ότι έχει σμπαραλιαστεί από τους μεγαλύτερους άνδρες-συντρόφους της στη ζωή και προτιμά πια να είναι πιο αυστηρή στις επιλογές της. Πώς συνδυάζεις τόσο νομοτελειακά την ευαισθησία με το δυναμισμό σου;
Οι γυναίκες είμαστε δυναμικές από τη φύση μας καθώς έχουμε κληθεί από την ίδια τη φύση να είμαστε εμείς αυτές που θα φέρουμε στον κόσμο τα παιδιά μας. Μπορώ να είμαι και δυναμική και ευαίσθητη συγχρόνως, όλοι είμαστε κατά βάθος. Από τον άνδρα που θα είναι δίπλα μου ζητάω κάτι πολύ απλό: Να είναι δύο βηματάκια εμπρός μου. Ας είναι και δίπλα μου. Δεν τον θέλω να είναι βήματα πίσω από εμένα, ούτε πολύ μπροστά και να μην μπορώ να τον φτάσω. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που χρειάζομαι ισορροπία.

Αν σε ρωτούσα ποια θα ήταν η ιδανική επαγγελματική πρόταση που θα ήθελες να έρθει τώρα στην καριέρα σου;
Δε θα μπορούσα να σου απαντήσω με ακρίβεια. Θα περιοριζόμουν στο να σου πω ότι ιδανικά θα ήθελα η μουσική που θα κυκλοφορήσουμε σε λίγο καιρό από σήμερα, να έχει την απήχηση που φαντάζομαι ότι θα έχει. Έχω μεγάλα όνειρα. Ψηλούς στόχους. Δεν μπορώ να τους κοινοποιήσω, όμως, αν πρώτα δεν υλοποιηθούν. Σε αυτήν την δουλειά, έχουν την τάση να παίρνουν με το «έτσι θέλω» τα όνειρά σου και να τα πατάνε. Να σε κάνουν να πιστεύεις ότι δε δικαιούσαι να έχεις όνειρα, γιατί θα θεωρηθείς αυτόματα υπερόπτης και εγωκεντρικός. Ας είμαστε καλά και ας έχουμε την τύχη να τα βλέπουμε να συμβαίνουν…

Γιατί νιώθω ότι βάζεις «φρένο» όταν μου μιλάς για τα όνειρά σου;
Ίσως επειδή είμαι πληγωμένη. Η δημοσιότητα είναι φυσική συνέπεια της δουλειάς μου και το αναγνωρίζω. Δεν παύει, όμως, να είναι και ένα αδηφάγο ζώο που τρέφεται από ανθρώπους που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Άλλο πράγμα η δημοσιογραφία, άλλο η κριτική και άλλο η κριτική από ανθρώπους που κρίνουν ένα αντικείμενο που δε γνωρίζουν. Και ναι, σε πληγώνει να χρησιμοποιούν το όνομά σου, την προσωπικότητα και τη δουλειά σου, απλά για να περάσουν κάποιοι την ώρα τους.

Τα λες πάντα και όλα «έξω από τα δόντια»; Κι αν ναι, στο τέλος της ημέρας ποιος είναι ο απολογισμός; Χασούρα ή νίκη;
Το συζητάς; Στο τέλος της ημέρας, μού μένει μόνο η νίκη. Όλα ένα παιχνίδι είναι, ένα παιχνίδι που η χασούρα δεν πρέπει να σε σταματάει ποτέ. Δεν υπάρχει χρόνος και χώρος να μας πάρει από κάτω. Δεν έχω αυτήν την «πολυτέλεια», επειδή δουλειά μου είναι να κάνω τον κόσμο να περνάει καλά. Από την άλλη, δε θα σου κρύψω ότι και στη δουλειά μου πια είμαι πιο προσεχτική. Προσπαθώ να περιορίσω μερικές φορές τον αυθορμητισμό και την παρορμητικότητά μου γιατί διαπιστώνω ότι παρεξηγείται. Επιπλέον, έχω γίνει αρκετά πιο αυστηρή.

Λίγο πριν σε ευχαριστήσω που δέχθηκες να δώσεις συνέντευξη στο moirasou, να σε ρωτήσω αν συνηθίζεις να… μοιράζεσαι.
Με έμαθαν να μοιράζομαι. Οι γονείς μου. Το ίδιο έκαναν κι αυτοί, από πάντα. Είναι μαγκιά το να μοιράζεσαι… Αρετή! Αν δεν μοιράζομαι, δεν υφίσταμαι. Άλλωστε, σε αυτόν τον χώρο δεν μπορείς να κάνεις και κάτι διαφορετικό. Για να ετοιμάσεις κάποιο project, θα πρέπει να περάσεις άπλετο χρόνο με τους συνεργάτες σου. Να μοιραστείς μαζί τους την καθημερινότητά σου, τη ζωή σου, να τους κάνεις φίλους, να γίνουν η οικογένεια σου. Κάποιοι από αυτούς θα μείνουν, κάποιοι θα φύγουν μόλις τελειώσει αυτό που ετοιμάζατε. Δεν πειράζει. Αυτό συμβαίνει. Αυτό συμβαίνει, ακόμα και τις φορές που την πατάς. Φτάνει το μάθημα που θα πάρεις από αυτήν τη «μοιρασιά», να το χρησιμοποιήσεις προς γνώση και συμμόρφωση. Εσύ δε θα αλλάξεις τις αρχές σου για κάποιον τυχάρπαστο, για κάποιον επιτήδειο, όπως έλεγαν και οι παλιοί. Το «τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου πάλι δικά μου» δεν ταιριάζει στον τρόπο ζωής μου,στον τρόπο σκέψης μου και είναι μια στάση που δεν θα υιοθετήσω ποτέ, ό,τι και να μου συμβεί αργότερα. Μοιραστείτε, λοιπόν…

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Αυτή είναι η υπάλληλος που βράβευσε ο πρωθυπουργός

Από: http://www.ezy.gr/auti-einai-h-upallhlos-pou-brabeuse-o-prothupourgos/

«Έπαινο» στην προϊσταμένη του Γραφείου Διεθνών και Κοινοτικών Θεμάτων της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης, Ελένη Μαρτσούκου απένειμε σήμερα ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Στη σύντομη ομιλία του κατά την τελετή απονομής του επαίνου, ο πρωθυπουργός σημείωσε πως η απονομή γίνεται για λόγους και πρακτικούς, ουσίας, αλλά και συμβολικούς. «Πρακτικούς γιατί με τις γνώσεις σας, τις αρετές σας, το έργο σας, ωφελήσατε το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή το μέσο Έλληνα πολίτη. Αλλά και συμβολικούς, γιατί αποδείξατε ότι στην ελληνική δημόσια διοίκηση υπάρχουν οι άξιοι», τόνισε ο κ. Σαμαράς απευθυνόμενος στην κ. Μαρτσούκου.

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, ο έπαινος απονέμεται στην κ. Μαρτσούκου καθώς οι προσφερθείσες υπηρεσίες της προς το ελληνικό Κράτος «υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της άσκησης των υπηρεσιακών της καθηκόντων και καταδεικνύουν τη διαρκή έφεση και επιθυμία της για προαγωγή του Δημοσίου συμφέροντος, καθόσον από το 2010, οπότε προσελήφθη, συνέβαλε αποφασιστικά στη μείωση του ελλείμματος ενσωμάτωσης ευρωπαϊκού δικαίου από 2,4% σε 0,5% με αποτέλεσμα την αποφυγή καταβολής προστίμων εκτιμώμενου ύψους 26.535.600,00 έως 550.171.440,00 ευρώ, καθώς αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς μέσω δράσεως του Γραφείου της 117 σχετικές υποθέσεις»

http://www.ezy.gr/wp-content/uploads/2012/07/image14269.jpeg

http://www.ezy.gr/wp-content/uploads/2012/07/image14270.jpeg

http://www.ezy.gr/wp-content/uploads/2012/07/image14271.jpeg


Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Γιώργος Αφρουδάκης : Ιστορίες του Άφρου

Γράφει ο Γιώργος Μαυρωτάς για το protagon.gr


Είμαστε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 μετά από ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ν.Ο.Β. στο κολυμβητήριο του Λαιμού της Βουλιαγμένης. Προχωράω προς τα αποδυτήρια με το μπουρνούζι στο ένα χέρι και το σκουφάκι κρεμασμένο στο διπλό μαγιό. Περνάω ανάμεσα στις χαμογελαστές φατσούλες από τα πιτσιρίκια που είναι ανεβασμένα στα χαμηλά κάγκελα της πισίνας. Είναι τα παιδιά που κάνουν πόλο στις σχολές του ομίλου που καθιέρωσε ο Γιάννης Γιαννουρής και συγχρόνως είναι οι πιο πιστοί φίλαθλοι της ομάδας. Νιώθω τα βλέμματά τους να με ακτινογραφούν με δέος και περιέργεια σαν να είμαι κανένας εξωγήινος. Ο πιο τολμηρός, ένας μελαχρινός μπόμπιρας 11-12 χρονών μου απλώνει ένα χαρτί κι ένα στυλό.

«Κύριε Μαυρωτά, θα μου δώσετε ένα αυτόγραφο;»
«Ναι, βέβαια…» λέω κολακευμένος και πιάνω το στυλό σκουπίζοντας το άλλο μου χέρι στο μπουρνούζι για να μην μουλιάσω το χαρτί «Πώς σε λένε, μικρέ;»
«Γιώργο… Γιώργο Αφρουδάκη…»

Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον αρχηγό της τωρινής εθνικής ομάδας πόλο που σε λιγότερο από μια εβδομάδα ταξιδεύει για την 5η του Ολυμπιάδα στο Λονδίνο. Τέσσερα – πέντε χρόνια μετά από αυτό το αυτόγραφο ήταν συμπαίκτης μου στην μεγάλη οικογένεια της Βουλιαγμένης και από το 1994 ως το 2000 συμπαίκτης μου στην Eθνική Aνδρών.

Ο «Άφρου», όπως είναι το παρατσούκλι του, είναι φουνταριστός. Είναι η πιο δύσκολη θέση στο παιχνίδι, καθότι είναι ο κινητήριος μοχλός της ομάδας στην επίθεση και πρέπει, από τη μια να αξιοποιεί τις πάσες των συμπαικτών του κι από την άλλη να αντέχει το «ξύλο» των αμυντικών. Με μπόι κοντά στο 1.95 και γυμνασμένος από μικρός έφερε έναν άλλο αέρα στους έλληνες φουνταριστούς. Κινητικός στην επίθεση κατάφερε να ανατρέψει αυτό το μοντέλο του δυνατού αλλά στατικού φουνταριστού αντικαθιστώντας το με τον δυνατό αλλά ταυτόχρονα κινητικό κι ευέλικτο, βάζοντας πολλά γκολ εν κινήσει. Η καλή φυσική του κατάσταση και οι κολυμβητικές του ικανότητες (παρόλο που σημειωτέον δεν υπήρξε ποτέ κολυμβητής) του έδιναν πολλές φορές τη δυνατότητα να πετυχαίνει γκολ σε αιφνιδιασμούς, κάτι πολύ σπάνιο για τους συνήθως δυσκίνητους φουνταριστούς. Επίσης, όταν κέρδιζε αποβολές από την θέση του φουνταριστού δεν τελείωνε εκεί ο ρόλος του. Η εκτελεστική του δεινότητα και στον παίκτη παραπάνω μας είχε ξελασπώσει ουκ ολίγες φορές. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ο Γιώργος «έκτισε» το μοντέλο του μοντέρνου φουνταριστού όχι μόνο στο ελληνικό αλλά και στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πόλο.

Με τον Γιώργο μαζί γεύτηκα τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα μου. Ευρωπαϊκός τίτλος με την Βουλιαγμένη το 1997, 6η θέση στην Ατλάντα το 1996, 2η θέση στο Παγκόσμιο κύπελλο το 1997. Όταν σταμάτησα, αυτός συνέχισε (9 χρόνια νεώτερος γαρ) και ήταν βασικός συντελεστής στο χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Μόντρεαλ το 2005 (όποιος δεν θυμάται το εκπληκτικό του γυριστό σουτ στην παράταση με την Κροατία που μας έδωσε το χάλκινο μετάλλιο, ας πάει εδώ στο 5’30”) αλλά και στην 4η θέση στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Μετά από τη Βουλιαγμένη έπαιξε και στον Πανιώνιο, στον Ολυμπιακό και σήμερα στον  Παναθηναϊκό. Όπου κι αν έπαιξε μόνο καλά λόγια θα ακούσετε από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε. Ενας αγαθός γίγαντας που στωικά υπομένει τα πάνδεινα στο παιχνίδι έχοντας στο μυαλό του μόνο το πώς θα κάνει τη δουλειά του.

Ο Γιώργος έχει δύο αδέλφια τον Ζάχο και τον Χρήστο (συμπαίκτης του στην εθνική ομάδα ετοιμάζεται κι αυτός για την τρίτη του Ολυμπιάδα). Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή το σχεδίασαν ο Πόλυς και η Μαρίκα (οι γονείς τους), αλλά είναι και οι τρεις γεννημένοι διαδοχικές Ολυμπιακές χρονιές (1976, 1980, 1984). Έχει παντρευτεί τη Μάρα (κόρη του Χρήστου Ζούπα) κι έχουν δυο μικρούς γιούς που ετοιμάζονται να δουν τον μπαμπά στις πισίνες του Λονδίνου.

Κατά τη γνώμη μου η πορεία του Γιώργου στην ελληνική υδατοσφαίριση και στον ελληνικό αθλητισμό γενικότερα είναι τέτοια που θα του άξιζε να είναι σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στο Λονδίνο. Όχι ότι είναι καλύτερος από τον φίλο μου τον Αλέξανδρο Νικολαϊδη τον ολυμπιονίκη μας στο τάε κβο ντο που τελικά επιλέχτηκε, αλλά γιατί στο πρόσωπό του θα εκφραζόταν μια τιμή σε έναν σπουδαίο αθλητή με μεγάλη διάρκεια, αλλά και σε ένα ομαδικό (τονίζω το «ομαδικό») άθλημα που χωρίς να έχει στραμμένους πάνω του τους προβολείς της δημοσιότητας γράφει την δική του ολυμπιακή ιστορία. Και δείχνει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που πάντα πιστεύω, ότι στον αθλητισμό το ζητούμενο δεν είναι να πάρεις κάποια στιγμή μια πρωτιά αλλά να είσαι διαρκώς και συνεπώς ανάμεσα στους πρωταγωνιστές.

Η καλύτερη ευχή για έναν αθλητή είναι να κλείσει την καριέρα του καλά και «γεμάτος». Εύχομαι λοιπόν ολόψυχα στον Γιώργο να κλείσει την καριέρα του στην εθνική ομάδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και αν τελικά επιλέξει να είναι αυτό το κλείσιμο στο Λονδίνο, να του αφήσει την πιο γλυκιά γεύση. «Γεμάτος» είναι ούτως ή άλλως από επιτυχίες, αναμνήσεις, εμπειρίες και φίλους, η πραγματική προίκα δηλαδή που σου αφήνει ο αθλητισμός…

Υ.Γ. Τις προάλλες είδα στην πισίνα μια γνώριμη σκηνή: Μετά από μια προπόνηση της εθνικής ομάδας, πιτσιρικάδες είχαν κυκλώσει τον Γιώργο Αφρουδάκη και τους υπέγραφε αυτόγραφα. Και για να δείτε πώς κάνει κύκλους η ζωή, ένας από αυτούς ήταν ο μικρότερος γιος μου…

Πηγή :protagon.gr

our visitors are from around the world

Συνολικές προβολές σελίδας